Films zijn er in overvloed, films met een verhaal en boodschap helaas wat minder en film waarbij dit ook nog goed wordt verfilmt zijn zeldzaam, maar soms komt er z’n film voorbij. Een film waarbij je kippenvel krijgt en “The girl next door” is z’n film waarbij ik toch een paar keer heb moeten slikken. Dit is ook gelijk een waarschuwing dat dit duidelijk een film is voor volwassenen die bereidt zijn om een drama te zien voltrekken.

In de film heeft de oudere gescheide man David Moran problemen met gebeurtenissen uit het verleden en bij het zien van een tekening komen de gebeurtenissen weer naar boven. We maken dan ook direct contact met Meg Loughlin het nieuwe buurmeisje van David welke bij haar tante is komen wonen met haar zusje. Deze tante heeft de voogdij gekregen over de kinderen, omdat de ouders van Meg en Susan, het zusje van Meg, bij een auto-ongeluk zijn overleden. Ook al snel blijkt dat Meg en David elkaar wel leuk vinden zoals dat gaat bij jonge tieners, maar deze tante ziet dit niet zitten en besluit Meg wat manieren bij te brengen.

Het kantelpunt is dan ook als Meg een politieman spreekt voor hulp, omdat zij en haar zusje worden mishandeld. Op dit punt neemt het verhaal ook een harde wending in het “onderwijzen” door de tante en haar zoons. Maar David en Susan zijn getuigen van deze onderwijzingen en worden ook ongewenst onderdeel waarbij de meest gruwelijke dingen worden gedaan. Als David, Meg en Susan dan ook zitten opgesloten is brand de enige manier om te ontsnappen waardoor ze worden gevonden. Helaas is het voor de jonge Meg te laat en sterft ze, wetende dat haar zusje weer veilig is, in een van de spaarzame momenten die David en Meg samen hebben.

De pijn en lijden is goed op film gezet en zal zeer zeker sporen nalaten bij de kijker. Zeker als men bedenkt dat is gebaseerd is op een waargebeurd verhaal uit 1965 waarbij Sylvia en Jenny Likens deze lijdensweg moesten bewandelen. Ik zal ze niet vergeten en hopelijk andere ook niet.